Norma ISO 30401:2018 jest zbudowana na ośmiu twardych zasadach.
Te zasady to szkielet Zarządzania Wiedzą. Więcej mówią o Zarządzaniu Wiedzą niż wypasione naukowe opracowania. To co prawda jest złe porównanie, bo naukowe dzieła posługują się niepisaną zasadą, że im trudniejsze do zrozumienia, tym mądrzejsze, a Zarządzanie Wiedzą odwrotnie – stara się być jak najprostsze.
Takie też są Zasady ISO 30401:2018. Są bardzo zdroworozsądkowe i łatwe do przyjęcia. Nie ma w nich nic, co nie byłoby oczywiste, jak na przykład to, że wiedza ma przynosić organizacji korzyść i ta korzyść ma być jak największa. To oczywiste? Tak, ale na wszelki wypadek zostało zapisane jako Zasady 2 i 3.

Czytaj dalej …

Norma ISO 30401:2018, opublikowana w listopadzie 2018, to pierwszy na świecie międzynarodowy standard Zarządzania Wiedzą.
Standard jest przeznaczony dla wszystkich organizacji, tych małych i tych dużych, dla organizacji z różnych sektorów, dla tych, które mają wdrożony system Zarządzania Wiedzą i dla tych, które dopiero myślą o tym, a nawet dla tych, które skupione na dniu codziennym w ogóle nie zaprzątają sobie głowy wiedzą.
Ale w każdym z tych przypadków ISO 30401:2018 może wnieść nową wartość.

Czytaj dalej …

Co w rzeczywistości oznacza dzielenie się wiedzą?
W tłumaczeniu na polski praktyczny oznacza to, że jeśli ktoś ma zadanie do wykonania i musi podjąć decyzję, małą czy dużą, a ktoś inny ma w tym temacie doświadczenie, to ten ktoś inny może pomóc, pod warunkiem, że ten pierwszy jest zainteresowany słuchaniem, a ten drugi ma ochotę podzielić się z nim swoją wiedzą.
I tylko tyle albo aż tyle. No bo jak zmusić kogoś, żeby powiedział co wie, jeśli nie ma na to ochoty? Jak zmusić kogoś do pytania o radę jeśli nie chce pytać?
To są problemy, które rozwiązuje się podczas wdrożenia Zarządzania Wiedzą.

Czytaj dalej …

Uwaga: To ważne5 lekcji, o których dobrze jest pamiętać przed rozpoczęciem wdrożenia, to wnioski z 20 lat pracy Knoco:

Lekcja 1: „Pytam” jest ważniejsze niż „Wiem”.
Popyt nakręca podaż. Odwrotnie – nie. Dostarczanie wiedzy, której nikt nie potrzebuje jest bez sensu (powszechny przykład gromadzenia wiedzy w bazach danych i oczekiwanie, że ludzie sami zaczną korzystać).  Ale jeśli ktoś potrzebuje wiedzy, to dostawcy wiedzy, którzy będą się chcieli nią dzielić, znajdą się. Czytaj dalej …

Część programów wdrożenia Zarządzania Wiedzą kończy się klęską, a raczej – nie kończy się sukcesem.
Analiza przyczyn niepowodzenia wdrożenia Zarządzania WiedząPrzyczyny są zawsze indywidualne i wynikające ze specyfiki organizacji, ale można zdefiniować kilka czynników, które z dużą dozą prawdopodobieństwa doprowadzą do porażki. Są to:

  • Zarządzanie Wiedzą nie było zgodne z celami biznesowymi organizacji.
  • Zarządzanie Wiedzą nie było prowadzone jako proces zmian.
  • Zarządzanie Wiedzą nie zostało włączone to rutynowych procesów i aktywności organizacyjnej.
  • Nie było skutecznego poparcia wyższego szczebla.
  • Została zaimplementowana tylko część rozwiązań Zarządzania Wiedzą, a nie cały system.
  • Zespół Zarządzania Wiedzą skupił się na własnych działaniach i nie zaangażował wszystkich interesariuszy.
  • Zespół Zarządzania Wiedzą nie składał się z odpowiednich ludzi, potrzebnych aby przeprowadzić zmianę.

Wdrożenie Zarządzania Wiedzą to zmiana kultury organizacyjnej. Organizacja wychodzi od stanu, w którym pracownik uważa, że:

  • moja wiedza to moja własność;
  • im więcej umiem tym jestem ważniejszy;
  • nie dzielę się swoją wiedzą, bo wiedza to władza;
  • nie będę pytał, bo jeszcze pomyślą, że nie umiem.

Stan docelowy, to punkt, w którym pracownik już wie, że:

  • wiedza jest wspólną własnością, a nie własnością jednostki;
  • wiedzą dzielę się z innymi, a oni dzielą się swoją wiedzą ze mną; wtedy mam większy potencjał;
  • nie warto chronić swojej wiedzy, bo więcej tracę, niż zyskuję;
  • pytanie jest pierwszym krokiem do rozwoju;
  • dzielenie się wiedzą jest częścią normalnej pracy